• Wpisów:193
  • Średnio co: 15 dni
  • Ostatni wpis:7 lata temu, 19:00
  • Licznik odwiedzin:81 416 / 3029 dni
Jesteś niezalogowany. Niektóre wpisy dostępne są tylko dla znajomych.
 
teraz narazie przystaniemy na rybach i przejdziemy do gatunków ptaków
 

 
Paletka zielona[2],[3][4][5], paletka brązowa [5], Paletka[6][4][5], (Symphysodon aequifasciatus[7][8]) – gatunek ryby z rodziny pielęgnicowatych, występującej w dorzeczu Amazonki. Dawniej nazwą paletka określano wszystkie ryby z rodzaju Symphysodon[9].

Zasięg występowania tego gatunku jest znacznie szerszy niż Symphysodon discus: od wschodniego Peru po dolny bieg Amazonki. Żyje głównie w dopływach Amazonki. Na ciele ma 9 pionowych, mniej lub bardziej widocznych, ciemnych pręg, u odmian hodowlanych czasami całkowicie zanikających[4]. Osiąga ok. 12,5 cm długości ciała. W akwarystyce uzyskano wiele odmian hodowlanych.Paletka została opisana naukowo w 1904 roku przez Jacques'a Pellegrina jako odmiana dyskowca, pod nazwą Symphysodon discus var. aequifasciata. Następnie uznana została za odrębny gatunek Symphysodon aequifasciata. Pellegrin nie opisał holotypu, a epitet gatunkowy aequifasciata zapisał niezgodnie z zasadami kodeksu nomenklatury zoologicznej, ponieważ nazwa Symphysodon jest rodzaju męskiego[7], a nazwa gatunkowa (epitet gatunkowy) wyrażona w formie przymiotnikowej powinna mieć formę zgodną z rodzajem nazwy rodzajowej. Już w XX wieku wielu autorów nieformalnie używało poprawnego zapisu, ale dopiero w 2005 roku Géry i Bleher[10] opublikowali pracę uzupełniającą formalne niedociągnięcia Pellegrina, m.in. opis lektotypu. Od tej pory poprawną formą zapisu nazwy paletki jest Symphysodon aequifasciatus[7].

Relacje pokrewieństwa ryb w obrębie rodzaju Symphysodon nie zostały dokładnie poznane.

Wyróżniono kilka podgatunków, które jednak nie zostały zaakceptowane przez taksonomów z powodu zbyt bliskiego pokrewieństwa. Nadane im nazwy zostały uznane za synonimy nazwy systematycznej[11]:

Symphysodon aequifasciatus aequifasciatus Pellegrin, 1904 – paletka zielona[4]
Symphysodon aequifasciatus axelrodi Schultz, 1960 – paletka brązowa[2],[4], paletka brunatna[4]
Symphysodon aequifasciatus haraldi Schultz, 1960 – paletka niebieska[4]

Uczestnicy naukowej dyskusji prezentują odmienne poglądy. Jedni (np. Farias i Hrbek) mają wątpliwości, czy ryby te należy klasyfikować jako odrębne gatunki, ponieważ wyniki badań molekularnych sugerują, że wszystkie Symphysodon spp. są odmianami barwnymi i rasami geograficznymi jednego gatunku[11]. Inni (np. Heiko Bleher[12]) dopatrują się potrzeby wyodrębnienia kolejnych gatunków (S. aequifasciatus haraldi jako S. haraldi i S. discus tarzoo jako S. tarzoo[7]).
 

 
Żałobniczka, czarna tetra[potrzebne źródło] (Gymnocorymbus ternetzi) - słodkowodna ryba akwariowa z rodziny kąsaczowatych (Characidae). Bywa hodowana w akwarium domowym.Dorzecze rzeki Guaporé - Paragwaj
Opis

Wysokie bocznie spłaszczone ciało z ciemnymi poprzecznymi pręgami na srebrnym tle. Samiec mniejszy i nieco smuklejszy. Samica ma zaokrąglony brzuszek i koniec płetwy ogonowej jest nieco bielszy. Jest to ryba stadna, od trzech w akwarium.

Dorasta do 8 cm długości.
Pokarm

Żywi się rurecznikami, wazonkowcami, oczlikami i pokarmem suchym
Wymagania

Wymaga temperatury 24-28 °C, w niższej traci barwy i chowa się między rośliny. Lubi duże, gęsto zarośnięte akwarium i ciemny piasek. W zbyt jasnych akwariach traci barwy.
Hodowla

Łatwa w utrzymaniu. Polecana dla początkujących miłośników akwarystycznego hobby. Twardość wody: lekko kwaśna lub miękka, pH 6 - 7
Rozmnażanie

Tarło nie jest trudne, lecz wychowanie narybku bardzo. Dla początkujących mały narybek lub rozmnażanie nie jest zalecane.
 

 
Pielęgnica pawiooka, ocznik[2][3] (Astronotus ocellatus) – słodkowodna ryba z rodziny pielęgnicowatych. Lokalnie poławiana jako ryba konsumpcyjna. Hodowana w akwariach.Tropikalne wody Ameryki Południowej – dorzecze Amazonki na terenie Peru, Kolumbii, Brazylii i Gujany Francuskiej. Do Europy została sprowadzona w 1929 roku.
Opis

Ciało krępe, wysokie. Duży otwór gębowy z grubymi wargami. Ubarwienie ciemne, zależne od wieku i miejsca pochodzenia. Długość do 35 cm (rekord 45,7 cm i 1,58 kg). Dojrzałość płciową osiągają ok. 1 roku życia.
Zalecane warunki w akwarium
Zbiornik min. 150 cm długości[2]
Temperatura wody 22 – 30 °C[2]
Twardość wody miękka do twardej, 6 – 20°n[2]
Skala pH 6,4 – 7,6[2]
Pokarm żywe i martwe ryby, tabletki, chude mięso,
świerszcze, większe larwy owadów, kiełże, ochotki

Ryba bardzo terytorialna i napastliwa. Przekopuje podłoże[2], przez co może niszczyć rośliny. Kamienne konstrukcje w wystroju akwarium powinny być solidnie umocowane, a rośliny – wyłącznie o mocnych liściach – sadzone w pojemnikach[2]. Jest rybą stosunkowo odporną na zmiany warunków panujących w zbiorniku, ale wymaga wydajnego systemu filtrującego.
Odmiana kolorystyczna Red Tiger Oscar

Pielęgnice te można łączyć z innymi dużymi i silnymi rybami, potrafiącymi się obronić. Samica składa od 1000–3000 jaj. Pierwszym pokarmem larw jest wydzielina skórna rodziców. Wyhodowano wiele odmian barwnych, w tym Red Oscar, Red Tiger Oscar oraz Albino Oscar. Istnieją również odmiany ze zmienionym kształtem np. Veiltail Oscar i Baloon Oscar.
 

 
Panga – zwyczajowa lub handlowa nazwa kilku różnych gatunków ryb konsumpcyjnych. W języku polskim nazwa panga używana jest dla określenia:

Megalaspis cordyla – gatunek z rodziny ostrobokowatych, w wykazie gatunków oznaczona jako panga[1][2] (HAS),
Pangasianodon hypophthalmus – sum rekini, a także inne gatunki z rodzaju Pangasius (określane nazwą sum panga[1]), sprowadzane do Europy w dużych ilościach z wietnamskich hodowli, sprzedawane w sklepach pod handlową nazwą panga[3][4],

W kilku językach (m.in. angielskim, niderlandzkim, portugalskim i słoweńskim) nazwą panga jest określany pangafer (Pterogymnus laniarius).
 

 
Zwinnik jarzeniec[2] (Hemigrammus erythrozonus) – słodkowodna ryba akwariowa z rzędu kąsaczokształtnych Characiformes i rodziny kąsaczowatych Characidae.

Występowanie
Gujana.

Wielkość
Do 4 cm długości.

Wygląd
Kolor tułowia szarozielony, grzbiet ciemniejszy. Od oka do płetwy ogonowej ciągnie się czerwony, błyszczący pas. Płetwy przezroczyste lub białe.

Hodowla
Zwinniki jarzeńce są polecane akwarystom posiadającym już pewne doświadczenie. Optimum termiczne wynosi od 23 do 28 °C. Gatunek ten wymaga roślin pływających rzucających nieco cienia. Akwarium nie może być zbyt małe, woda musi być krystalicznie przezroczysta, jej twardość powinna wynosić 5 do 10°n. Najlepiej, gdy podłoże akwarium jest ciemne. Zwinnik jarzeniec nie powinien być hodowany pojedynczo.

Rozmnażanie
Ryba jajorodna. Osobniki przeznaczone do rozrodu wymagają temperatury od 23 do 25 °C. Samców przeznaczonych do rozrodu nie można odławiać siatką, ze względu na możliwość uszkodzenia delikatnych narządów płciowych.

Pokarm
Rureczniki, wazonkowce, oczliki, rozwielitki, pokarmy mrożone.
 

 
okończyk:
W warunkach naturalnych zamieszkuje bagniste, leśne wody słodkowodne.
Wygląd zewnętrzny

Mała, ruchliwa rybka o bocznie spłaszczonym ciele, ubarwiona na brunatno żółto, pokryta ciemnymi plamkami. W okresie tarła samiec przybiera niebieską barwę z czarnymi pręgami. Samica jest wtedy brązowa.
Usposobienie

Gatunek ten nadaje się raczej do gatunkowego akwarium, w towarzyskim jest płochliwy – kryje się w zaroślach i innych zakamarkach. Ryby te znoszą duże spadki temperatur (nawet do 8°C), a w celu prawidłowego rozmnażania wskazane jest wręcz ich zimowanie (obniżenie temperatury wody w okresie zimowym). Żyją w stadzie.
Akwarium

Lubią gęsto zarośnięty zbiornik, z licznymi kryjówkami.
Rozmnażanie

Są to ryby jajorodne, tarło odbywa się w okresie wiosennym. Do tarła powinno się zestawić małe stado. Samica składa ikrę wśród roślin. Młode wylęgają się po około 3 dniach,swobodnie pływają po następnych 4. Rodzice nie opiekują się ani ikrą, ani narybkiem.
Katalog Ryb Katalog Roślin
 

 
ostrogon:
 

 
Neon Innesa, bystrzyk neonowy, bystrzyk Innesa (Paracheirodon innesi) – gatunek słodkowodnej ryby z rodziny kąsaczowatych (Characidae).Pochodzenie: dorzecze Amazonki, wschodnie Peru.

Rozmiary: długość 1–4 cm.

Wygląd: niewielka ryba z charakterystycznym „neonowym” pasem wzdłuż górnej części ciała, kończącym się przed płetwą ogonową. Od połowy długości ciała do nasady płetwy – jaskrawoczerwone.

Dymorfizm płciowy: Samice są większe i mają bardziej zaokrąglony brzuch.
Wskazówki hodowlane

Neon Innesa jest spokojną, stadną rybą, dosyć wrażliwą na zmianę parametrów wody. Należy go hodować w stadzie co najmniej 6–10 sztuk. Z uwagi na niewielkie rozmiary nie zaleca się trzymania jej z mięsożernymi, dużymi rybami (np. skalar[potrzebne źródło], sum). Do akwarium dla tego neona oprócz roślin powinno dać się korzenie. Idealnym środowiskiem dla neona Innesa są tzw. "czarne wody".
Zalecane warunki w akwarium
Zbiornik średniej wielkości, min. 60 l,
z ciemnym podłożem
Temperatura wody 22–25 °C
Twardość wody miękka do średnio twardej
10°n
Skala pH lekko kwaśna, 5–7
Pokarm żywy, mrożony,
ewentualnie suchy

Rozmnażanie: ryba jajorodna. Podczas tarła należy odseparować jedną parę. Akwarium tarliskowe, do którego zostanie przeniesiona powinno być zaciemnione z miękką wodą (w celu jej zmiękczenia można użyć torfu). Po tarle należy odłowić parę i pozostawić akwarium zaciemnione. Narybek można karmić pokarmem w płynie lub w postaci pyłu.
  • awatar Gość: Mogę z tobą prowadzić ten blog?
Dodaj komentarz ›/ Pokaż wszystkie (1) ›
 

 
Welon (potocznie welonka) – jedna z odmian złotych rybek. Wyhodowane zostały w wyniku wieloletniej hodowli i selekcji karasia złocistego (Carassius auratus auratus). Są to udomowione ryby akwariowe niewystępujące w środowisku naturalnym. W akwariach wyhodowano odmiany różniące się od siebie barwą.

Nazwa została nadana przez Williama T. Innesa w roku 1890[1] Do celów hodowlanych i wystawowych zostały opracowane standardy [2]. W standardzie tym wyodrębniono dwie odmiany: klasyczny welon i tzw. welon jaskółczy.Charakteryzuje się krótkim, okrągłym ciałem, z silnie wydłużonymi płetwami[3] o cienkich i elastycznych promieniach płetwowych. Głowa dość krótka i szeroka. Płetwa ogonowa jest bardzo długa, do nasady ogona rozdwojona, w bezruchu swobodnie opada w dół. Płetwa grzbietowa powinna utrzymywać się pionowo. Im dłuższe płetwy, tym wyższa wartość hodowlana ryby[4].
Zachowanie

Welony są ruchliwymi rybami. Lubią ryć w podłożu, wyrywająć i "przy okazji" niszcząc rośliny. Należą do spokojnych gatunków. Nie powinny przebywać w towarzystwie kąsaczy, które podgryzają im płetwy.
Warunki w akwarium

Podobnie jak wszystkie odmiany złotych rybek, welony potrzebują dużego zbiornika z miejscem do pływania. Są dość dużymi rybami dorastającymi do 20 cm długości[4]. Ryba jest aktywna, dużo je i dużo wydala szybko zanieczyszczając tym samym wodę. Wskazana jest zatem tzw. nadfiltracja (zastosowanie filtru o mocy odpowiedniej dla większego zbiornika). Zalecana twardość wody wynosi 6–18 °n, a pH około 7,0[4]. Nie wytrzymują niskich temperatur, dlatego w warunkach klimatu umiarkowanego nie mogą przebywać na zewnątrz budynku[4].
Zalecane warunki w akwarium
Zbiornik minimum 100 l
Temperatura wody 20-25°C
okresowy spadek do 15-18[4].
Twardość wody do 18°n
Skala pH 7
pokarm żywy, mrożony, suchy
Pokarm

Welony są wszystkożerne. Spożywają każdy dostępny pokarm dla ryb akwarystycznych[4]: dafnia, wodzień, suche pokarmy. Dodatkowo powinny otrzymywać pokarmy roślinne.
 

 
Ukośnik marmurkowany ,stojaczek marmurkowany(Abramites hypselonotus) - gatunek ryby kąsaczokształtnej z rodziny ukośnikowatych (Anostomidae). Bywa hodowana w akwarium.Występuje w wodach pelagialnych Ameryki Południowej w rzekach: Amazonka, Orinoko, Paragwaj i ParanaRyba pływająca skośnie, głową w dół. Osobniki walczące pomiędzy sobą przybierają pozycję poziomą.

Na ciele o ubarwieniu od ciemnoszarego do żółtoszarego występują poprzeczne pręgi. Grzbiet wypukły. Płetwy żółtawe, płetwa odbytowa czarno obrzeżona. Długość ciała dorosłych ryb wynosi przeciętnie 8 cm, maksymalnie do 14 cm.

Dymorfizm płciowy jest słabo zaznaczony.
Zalecane warunki w akwarium
Zbiornik duży
Temperatura wody 22–28 °C
Twardość wody do 18°n
Skala pH 6,0–7,5
pokarm żywy i roślinny, najchętniej pobierany z dna
Hodowla w akwarium

Młode ryby z tego gatunku są pokojowo usposobione wobec innych. Starsze stają się agresywne. W akwarium zalecane jest pozostawienie wolnej przestrzeni do pływania, kryjówek oraz gęstej roślinności umożliwiającej ukrycie się. Delikatne rośliny zostaną przez te ryby uszkodzone..
 

 
Ukleja pospolita, ukleja (Alburnus alburnus) – gatunek słodkowodnej ryby z rodziny karpiowatych (Cyprinidae), czasami nazywanej białorybem. Jest poławiana gospodarczo i przez wędkarzy.Europa od Pirenejów i Alp po Ural. Nie występuje w Szkocji, Irlandii, północnej Skandynawii, zachodniej części Półwyspu Bałkańskiego oraz na Krymie. Wyróżnia się kilka podgatunków uklei, m.in.[6]:

A. a. alburnus – podgatunek nominatywny
A. a. charusini – ukleja kaukaska[7], wcześniej uważana za odrębny gatunek
A. a. scoranzoides – ukleja czarnogórska[7], wykazana z Czarnogóry, uważana za odrębny gatunek[7], następnie uznana za podgatunek uklei, obecnie jego pozycja taksonomiczna jest dyskusyjna[6]
A. a. strumicae – dorzecza rzek Struma i Mesta w Bułgarii.

Żyje stadnie, w wodach stojących i wolno płynących. W dzień przebywa przy powierzchni wody, nocą schodzi głębiej.
Budowa

Osiąga 10–20 cm długości oraz 10–40 g masy ciała. Ciało wydłużone, spłaszczone bocznie, grzbiet niski, prawie płaski. Łuski delikatne, łatwo odpadające, o intensywnym, srebrzystym ubarwieniu. Otwór gębowy niewielki, oczy są stosunkowo duże. W płetwie odbytowej 18–23 promieni. Grzbiet ma barwę szarawozieloną lub szarawoniebieską, boki są srebrzystobiałe, połyskujące, brzuch biały. Płetwy grzbietowa i ogonowa szarawe z żółtawą nasadą, pozostałe płetwy jasnożółte.
Odżywianie

Młode żywią się zooplanktonem, dorosłe opadającymi do wody owadami, wodnymi larwami owadów, a największe osobniki narybkiem innych gatunków.
Rozród

Tarło odbywa w strefie przybrzeżnej jezior lub w rzekach, w odcinkach płytkich, o kamienistym dnie, od maja do czerwca. Samica składa w maju i czerwcu od 3 000 do 10 000 jaj, które są przyklejane do roślinności wodnej lub podłoża. Trze się kilkakrotnie w odstępach 10–14 dni. W okresie tarła samica zaokrągla się, samiec pokrywa się wysypką tarłową. Inkubacja trwa około tygodnia.

Ukleja żyje 3 do 6 lat.
Ochrona
Wymiar ochronny brak
Okres ochronny brak
Znaczenie gospodarcze

Jest naturalnym pokarmem wielu gatunków ryb drapieżnych. Bywa stosowana przez wędkarzy jako naturalna przynęta. Poławiana masowo w celach konsumpcyjnych. Srebrzyste łuski uklei stanowiły do niedawna surowiec do pozyskania guaniny, tzw. essence d'Orient (esencja orientalna), używanej do wyrobu masy perłowej oraz sztucznych pereł (dla uzyskania 100 g guaniny przerabiano ok. 4 tysięcy osobników uklei).
 

 
Miedzik obrzeżony (Hasemania nana) – endemiczny gatunek słodkowodnej ryby z rodziny kąsaczowatych (Characidae). Bywa hodowana w akwarium. W literaturze pojawia się też inna nazwa tej ryby – zwinnik karzełek.Zamieszkuje wody śródlądowe Ameryki Południowej, w wschodniej części Brazylii w dorzeczu rzeki São Francisco.
Wygląd

Ciało w kolorze złocistobrązowym, ciemnomiedzianym po srebrzystą[4]. Płetwy w kolorze żółtawym są przezroczyste, jej zakończenia zaś białawe, biało obrzeżone. Przez środek ogona przebiega czarna smuga zachodząca na tułów. Cechą charakterystyczną tej ryby jest brak płetwy tłuszczowej (pinna adiposa).

Dorastają do 5 cm długości.
Dymorfizm płciowy

Samiec nieco smuklejszy miedziano ubarwiony, grzbiet ciemniejszy, samica mniej barwna, bardziej w kolorze jasnosrebrzystym, srebrnożółtym. U samca w przypadku silnego podniecenia występuje zjawisko zmiany barwy na bardziej "rozrzażoną"[5]
Warunki hodowlane
Zalecane warunki w akwarium
Zbiornik mały do średniego (30-50 l)
Temperatura wody 20-25 °C
Twardość wody miękka do średniej
Skala pH 6–7,5
pokarm Wszystkożerna
Biotop

Ruchliwa i stadna ryba będąca towarzysko usposobiona do innych gatunków w danym akwarium. Występuje we wszystkich strefach wody. Lubi gęstą roślinność oraz dużo miejsca do swobodnego pływania. W akwarium samce miedzików stale "walczą" między sobą bez uszczerbku dla swego zdrowia[6].
Roślinność w akwarium[7]

Lubi przebywać m.in. wśród roślin z rodzaju:
Cabomba, Echinodorus, Egeria, Hydrilla, Hygrophila, Myriophyllum, Vesicularia,

Kabomba wodna

Żabienica Blehera

Moczarka argentyńska

Przesiąkra okółkowa

Mech jawajski

Rozmnażanie

Na czas tarła samiec przybiera barwę prawie czerwoną. Woda o temperaturze wyższej o 2-3 stopnie. Gatunek ten składa do 200 sztuk ikry. Tarło w wodzie o podobnych parametrach. Podczas tarła dochodzi do zjadania własnej ikry.

Okres dojrzewania jaj wynosi 1-2 dni, po kolejnych 5 młody narybek zaczyna pływać.
 

 
Tęczanka większa, tęczanka czarnobrzeżona (Melanotaenia nigrans) – gatunek ryby aterynokształtnej z rodziny tęczankowatych (Melanotaniidae). Bywa hodowana w akwariach.Zasiedla wody słodkie i słonawe w północno-wschodniej Australii żyjąc w wodach przy ujściu rzek.
Charakterystyka

Na wysokości linii bocznej biegnie czarny pas. Powyżej linii ubarwienie oliwkowoszarobrązowe, a poniżej srebrzystobiałe. Samiec jest większy od samicy. Wszystkożerna, osiąga ok. 8–10 cm długości.Domena eukarionty
Królestwo zwierzęta
Typ strunowce
Podtyp kręgowce
Gromada promieniopłetwe
Infragromada doskonałokostne
Rząd aterynokształtne
Rodzina tęczankowate
Rodzaj Melanotaenia
Gatunek tęczanka większa
 

 
Cesarska tetra, tetra cesarska, błyszczyk cesarski[potrzebne źródło] (Nematobrycon palmeri) – gatunek ryby z rodziny kąsaczowatych.Leśne strumienie w Kolumbii.Ryba o podłużnym kształcie, przez ciało przebiega czarny pas o szerokości ok. 1/3 wysokości. Pasy zewnętrzne zwykle srebrne, dolny czasem ciemniejszy. Charakterystyczne jest niebieskie oko, choć niekiedy bywa żółte (zwłaszcza u samic). U ryb tego gatunku brak płetwy tłuszczowej. Osiąga długość 5,5 do 6 cm.

Samca od samicy jest łatwo odróżnić: zwykle są większe, z dłuższą płetwą grzbietową oraz z przedłużeniem czarnego paska na płetwę ogonową, tworząc charakterystyczny trójząb. Dodatkowo, u dorosłych samców płetwy często są zakończone żółto-czarnymi paskami (o szerokości ok. 1 mm).

Nazwa ryby pochodzi od zachowania jej w stadzie. Tetry pływają powoli, wręcz dostojnie, z głową lekko skierowaną w dół. W stadzie wytwarza się hierarchia, największy samiec szybko dominuje inne ryby. W dużym zbiorniku wykazują terytorializm, broniąc swojego obszaru nie tylko przed innymi samcami, ale także samicami i innymi mniejszymi rybami. Generalnie są jednak spokojne, nie krzywdzą innych ryb i z powodzeniem mogą być trzymane z innymi nieagresywnymi rybami.

Zaloty i walka wyglądają podobnie: samiec wręcz "skacze" wokół samicy (lub innego samca) i w charakterystyczny sposób trzepocze płetwami. Czasem zagania w ten sposób samicę na swoje terytorium, ale nie dotyka jej. Samica pozostaje w tym czasie bierna, jakby ignorując natręta.

Tetry są wszystkożerne, ale nie jadają roślin z akwarium. Żywią się standardowymi pokarmami dla ryb (żywymi i suchymi).

Zaleca się, aby akwarium było stosunkowo duże, z wolną przestrzenią do pływania na środku, aby samce mogły prezentować swoje wdzięki, ale jednocześnie lubią duże skupiska roślin, gdzie w razie czego mogą się ukryć. Najlepszy biotop to "czarne wody": słabsze oświetlenie, miękka i kwaśna woda (choć pH może być również nieco większe od 7); najpiękniej prezentują się na ciemnym tle. Bardzo dobrze pasują do neonów, które swoimi barwami tworzą ciekawy kontrast z czarno-białymi tetrami.
Zalecane warunki w akwarium

zbiornik: minimum 80 l.
pH: 6,2-6,7
temperatura: 21-25 °C
twardość wody poniżej 10°n
pokarm: żywy lub suchy
gęsta obsada roślinna
silne napowietrzanie
dobre filtrowanie

Rozmnażanie

Burzliwe tarło odbywa się na dużej przestrzeni. Samiec czasem doprowadza do śmierci samicy. Po tarle następuje zblednięcie barw tarlaków, które należy odłowić. Czasem samiec broni jaj, ale nie opiekuje się młodymi, które wylęgają się po 24-48 godzinach.
 

 
Mieczyk Alvareza, mieczyk niebieski (Xiphophorus alvarezi) – słodkowodna ryba akwariowa z rzędu karpieńcokształtnych (Cyprinodontiformes) z rodziny piękniczkowatych (Poeciliidae). Po raz pierwszy opisana przez Donn E. Rosen w 1960 roku, wraz z czterema innymi gatunkami z rodzaju Xiphophorus.

Występowanie
Ameryka Środkowa: Meksyk, Gwatemala, w szybko płynących rzekach.

Wielkość
do 7,5 cm

Wygląd
Samiec, smuklejszy od nieco większej samiczki, posiada charakterystyczną płetwę ogonową w kształcie miecza oraz gonopodium umożliwiające zapłodnienie wewnętrzne.
 

 
Ślepczyk jaskiniowy, ślepiec jaskiniowy, ślepczyk, śleporyb, śleporyb Jordana – niejednoznaczne nazwy zwyczajowe niewidomych form ryb jaskiniowych kilku gatunków lub podgatunków z rodzaju Astyanax.

Information icon.svg Osobny artykuł: Astyanax.

Klasyfikacja biologiczna rodzaju Astyanax ulegała wielu zmianom i nie została dotychczas ustalona, co w polskiej literaturze ichtiologicznej i akwarystycznej doprowadziło do pojawienia się licznych sprzeczności w nazewnictwie. Wymienionymi nazwami określano m.in.:

Astyanax fasciatus mexicanus – ślepczyk jaskiniowy[1], ślepczyk[2]
Astyanax mexicanus fasciatus – ślepczyk jaskiniowy, ślepczyk[3] (autor zaznaczył, że formę bezoką opisywano jako odrębny gatunek Astyanax jordani)
Astyanax jordani – ślepczyk jaskiniowy[2]
Astyanax mexicanus – ślepczyk jaskiniowy[4]

W „Atlasie ryb akwariowych” Kahl W., Kahl B. i Vogt D. pod synonimicznymi nazwami „ślepczyk jaskiniowy”, „ślepiec jaskiniowy” i „śleporyb Jordana” opisana została „bezoka forma lustrzenia meksykańskiego (Astyanax fasciatus mexicanus)”[5]. Również w „Ryby : encyklopedia zwierząt”[6] o lustrzeniu meksykańskim napisano, że „zwany jest m.in. ślepcem jaskiniowym”.
 

 
Limka czarnobrzucha (Limia melanogaster) - gatunek ryby z rodziny piękniczkowatych. Jest to ryba hodowana w akwariachLimka czarnobrzucha żyje w wodach Jamajki.
Odżywianie

Limka czarnobrzucha żywi się każdym rodzajem pokarmu.
Hodowla akwariowa

Rybie tej wystarczają małe oraz średnie akwarium, silnie oświetlone i nasłonecznione. Woda może być dość twarda, niezbyt świeża. Temperatura wody powinna wynosić ok. 25 °C.
Przypisy
 

 
Labeo - rodzaj słodkowodnych ryb z rodziny karpiowatych (Cyprinidae).
Występowanie

Zasiedla wody Afryki, płd. części Azji.
Klasyfikacja

Gatunki zaliczane do tego rodzaju [2]:

Labeo alluaudi
Labeo alticentralis
Labeo altivelis
Labeo angra
Labeo annectens
Labeo ansorgii
Labeo baldasseronii
Labeo barbatulus
Labeo barbatus
Labeo bata
Labeo batesii
Labeo boga
Labeo boggut
Labeo bottegi
Labeo boulengeri
Labeo brachypoma
Labeo caeruleus
Labeo calbasu
Labeo camerunensis
Labeo capensis
Labeo chariensis
Labeo chrysophekadion
Labeo congoro
Labeo coubie
Labeo curchius
Labeo curriei
Labeo cyclopinnis
Labeo cyclorhynchus
Labeo cylindricus
Labeo degeni
Labeo dhonti
Labeo dhonti
Labeo dussumieri
Labeo dyocheilus
Labeo erythropterus



Labeo falcipinnis
Labeo fimbriatus
Labeo fisheri
Labeo forskalii
Labeo fuelleborni
Labeo fulakariensis
Labeo gonius
Labeo greenii
Labeo gregorii
Labeo horie
Labeo indramontri
Labeo kawrus
Labeo kibimbi
Labeo kirkii
Labeo kontius
Labeo lineatus
Labeo longipinnis
Labeo lualabaensis
Labeo lukulae
Labeo luluae
Labeo lunatus
Labeo macmahoni
Labeo macrostoma
Labeo maleboensis
Labeo meroensis
Labeo mesops
Labeo microphthalmus
Labeo mokotoensis
Labeo molybdinus
Labeo moszkowskii
Labeo nandina
Labeo nasus
Labeo nigricans
Labeo nigripinnis
Labeo nunensis



Labeo pangusia
Labeo parvus
Labeo pellegrini
Labeo percivali
Labeo pierrei
Labeo pietschmanni
Labeo polli
Labeo porcellus
Labeo potail
Labeo quadribarbis
Labeo rajasthanicus
Labeo rectipinnis
Labeo reidi
Labeo ricnorhynchus
Labeo rohita
Labeo rosae
Labeo roseopunctatus
Labeo rouaneti
Labeo rubromaculatus
Labeo ruddi
Labeo sanagaensis
Labeo seeberi
Labeo senegalensis
Labeo simpsoni
Labeo sorex
Labeo stolizkae
Labeo trigliceps
Labeo udaipurensis
Labeo umbratus
Labeo victorianus
Labeo vulgaris
Labeo weeksii
Labeo werneri
Labeo worthingtoni
Labeo yunnanensis
 

 
Sum europejski, sum pospolity (Silurus glanis) – gatunek ryby z rodziny sumowatych.Zasiedla wody zlewiska Morza Bałtyckiego, Morza Czarnego i Morza Kaspijskiego na wschodzie aż po Hiszpanię na zachodzie. Na północ sięga do Zatoki Botnickiej (płd. i środkowa Szwecja i płd. część Finlandii. Introdukowany we Francji[potrzebne źródło] i we Włoszech oraz na Półwyspie Iberyjskim[potrzebne źródło].

Spotykany w dużych rzekach i zbiornikach zaporowych, w jeziorach jest rzadszym mieszkańcem. Najczęściej aktywny po zachodzie słońca, w dzień przebywa na dolnych partiach, przy dnie w miejscach o spokojnym przepływie. Prowadzi osiadły tryb życia i z natury jest samotnikiem. Zimą, od grudnia do lutego, nie żeruje.
Opis

Największa ryba słodkowodna Europy. Osiąga długość ponad 2 m i masę ciała ponad 100 kg (maksymalnie 5 m i wagę 306 kg)[3]. Ciało długie pozbawione łusek, głowa duża, otwór gębowy duży silnie uzębiony. Nad górną szczęką znajdują się dwa długie, a pod dolną cztery krótkie wąsy. Płetwa grzbietowa jest silnie zredukowana, posiada tylko 3-5 promieni, natomiast płetwa odbytowa jest bardzo długa i sięga prawie do zaokrąglonej płetwy ogonowej. Ogon bardzo długi, stanowi 3/5 długości ciała. Oczy małe, nozdrza zakończone krótkimi mięsistymi rurkami.

Ubarwienie zależy od środowiska. Grzbiet jest ciemny lub prawie czarny, czasem z zielonkawym, niebieskawym lub brązowawym odcieniem. Boki ciemnożółtawobiałe z wyraźnym szarobrązowym marmurkowym wzorem, brzuch szarobiały z ciemnymi nieregularnymi plamami. Czasami występują czerwonookie osobniki albinotyczne.
Odżywianie

Młodociane osobniki zjadają początkowo skorupiaki, robaki itp. Starsze są wybitnymi drapieżnikami. Poluje na ryby różnych gatunków, jest kanibalem. Czasem zjada żaby, małe ssaki a nawet ptaki wodne. Wbrew pozorom większość zdobyczy to niewielkie rybki o długości kilkunastu centymetrów.
Rozród

Dojrzałość płciową osiąga w wieku 3–6 lat. Tarło odbywa się od V–VII w temperaturze nie mniejszej niż 20 °C, na zarośniętych płyciznach[4]. Samica buduje na oczyszczonym z roślin podłożu prymitywne gniazdo[4] i składa do niego około 500 tys. ziaren ikry, której pilnuje samiec. Wylęg następuje po 3-4 dniach. Okres larwalny kończy się po około 21 dniach. Młode osobniki wyglądem przypominają kijanki. W zależności od sprzyjających warunków sumy mogą osiągnąć metr długości nawet w przeciągu niecałych 2 lat. W prywatnych hodowlach (np. w Niemczech, Hiszpanii), już 10 miesięczne sumy mierzą przeciętnie około 60 cm. Nie jest jeszcze znana maksymalna długość życia tej ryby, ale szacuje się, że może dożyć ponad 80 lat.[potrzebne źródło]
Znaczenie gospodarcze

Największe znaczenie gospodarcze ma w rejonie Morza Czarnego. Wędkarze łowią go przede wszystkim na żywca lub martwą rybkę, z gruntu lub na spławik oraz na spinning.
Ochrona

okres ochronny:
w rzece Odrze od ujścia rzeki Warty do granicy z wodami morskimi od 1 marca do 31 maja
w pozostałych wodach od 1 listopada do 30 czerwca.
wymiar ochronny: 70 cm[5]
limit połowu: 1 szt. w ciągu doby

Rekordy wędkarskie

Rekord Polski wagowy: 109 kg, 261 cm (złowiony 8 października 2011 r. w Jeziorze Rybnickim)[6].
Oficjalny rekord świata: ok. 135 kg (według organizacji IGFA), złowiony w rzece Pad we Włoszech.
 

 
Skalar, żaglowiec skalar (Pterophyllum scalare) – ryba słodkowodna z rodziny pielęgnicowatych. Nazwa zwyczajowa "żaglowiec" wywodzi się ze względu na kształt płetw odbytowej i grzbietowej przypominających żagiel. W literaturze polskiej pojawiał się również pod nazwą ryba księżycowa.Występuje gromadnie w górnym i środkowym biegu rzeki Amazonka wraz z jej dopływami. Można ją też spotkać w dorzeczu rzek Orinoko (Wenezuela), Essequibo w Gujanie.
W swym środowisku żyje wśród korzeni i roślin. Jej naturalny silnie spłaszczony kształt ułatwia przepływanie między roślinnością i pozwala na ukrycie się.
Historia

Żaglowiec po raz pierwszy został przebadany i opisany przez niemieckiego badacza Lichtensteina w 1823 roku, a ten zaliczył go do ryb morskich, tak naprawdę jednak jest to ryba słodkowodna. W 1840 roku austriacki ichtiolog Johann Jakob Heckel, zauważył różnicę i stworzył dla skalara osobny rodzaj Pterophyllum. Wszystkie opisy badaczy były oparte na zakonserwowanym materiale. Pierwszego żywego skalara przywieziono do Europy dopiero w 1911 roku, a do USA w 1913. Po raz pierwszy w 1914 roku Josef Cvancar mieszkający w Hamburgu rozmnożył te ryby[5]. W Polsce pierwsze okazy pojawiły się dopiero w 1922 roku[6].
Opis

Ryba stadna, pokojowo usposobiona do innych "współtowarzyszy". Nie potrafi bronić się przed rybkami agresywnymi i bardzo ruchliwymi (np. brzanka sumatrzańska podgryza jej płetwy). Po osiągnięciu dojrzałości płciowej i dobraniu się w pary podczas tarła może być agresywna.

Ryba bardzo silnie bocznie spłaszczona. Dzika forma skalara posiada ubarwienie srebrzystozielone lub oliwkowe z ciemnymi, pionowymi pręgami, które dodatkowo ułatwiają kamuflaż. Inne formy wyhodowano sztucznie.
W hodowli znane są również odmiany srebrzyste (bez pręg), marmurkowe (z nieregularnymi, ciemnymi plamami, dymne (o ciemnym ubarwieniu), oraz całkiem czarne. Hodowcom udało się wyselekcjonować odmianę długopłetwą.

Długość ryby 15-18 cm, wysokość do 25-30 cm rozpiętości płetw grzbietowej i odbytowej. W warunkach hodowlanych skalar żyje ok. 15 lat.
Wskazówki hodowlane

Są to duże pielęgnice i wymagają dużego (wysokiego) zbiornika. Optymalne w warunkach domowych jest akwarium 100 l i większe, które ma co najmniej 50 cm wysokości od podłoża do powierzchni wody i w którym skalary swobodnie będą mogły się poruszać. Ryby lubią zbiornik z powierzchnią wody przykrytą pływającymi drobnymi roślinkami dającymi lekki cień. Akwarium powinno być obsadzone roślinami dużymi tak aby mogły swobodnie poruszać się między nimi (np. kryptokoryna, nurzaniec, lotos tygrysi, kabomba, moczarka, żabienica)

Temperatura optymalna 24 – 26°C. Przejściowo znosi temperaturę poniżej 22 °C, potem może nastąpić jej śmierć.

PH wody ok. 6,5 do 7,5, tzw. "kranówka". Hodowane formy skalarów, najczęściej dostępne w sklepach, są już do takiej wody "przystosowane" jak również do twardości wody. Ryba aktywniejsza, gdy otrzymuje "zastrzyk" świeżej, dobrze natlenionej wody (okresowa wymiana wody).

Ryba wszystkożerna, pokarm żywy – rureczniki (tubifex), larwy komarów, ochotki, plankton, rozwielitka, oczliki, siekane dżdżownice (wyczyszczone), małe rybki znajdujące się w akwarium (narybek gupika, mieczyka, molinezji itp.), pokarm suszony – mielony, płatkowany lub granulowany (dostępny w sklepach zoologicznych), żółtko jajek (ostrożnie), pokarm mrożony (np. ochotka).
Rozmnażanie
Skalar z młodymi

Płeć dorosłych skalarów jest trudna do odróżnienia. Doświadczeni hodowcy odróżniają samca po niewielkim garbie tłuszczowym znajdującym się na czole. Dorosłe osobniki osiągają dojrzałość płciową po ok. 7-10 miesiącach, żyjąc gromadnie w grupie same się dobierają. Następnie wyszukują sobie miejsce, w którym dojdzie do tarła. W tym okresie para ta staje się "agresywna". Przepędza inne ryby przebywające w akwarium ogólnym, w stosunku do swojego gatunku potrafi być bardzo agresywna. Rozpoczynają od wyboru miejsca, na którym ma zostać złożona ikra. W tym czasie u samicy pojawia się brodawka płciowa, tzw. "pokładełko" (samica posiada tę część bardziej tępą, zaokrągloną, samiec natomiast ma tę część mniejszą, bardziej ostrą), za pomocą którego samica przykleja ikrę w wybrane wcześniej miejsce.

W warunkach hodowlanych miejscem takiego składowania może być duży liść, a z braku tych liści, potrafią złożyć ikrę na dużym, płaskim kamieniu, kawałku szyby w kolorze zielonym lub też bezpośrednio na szybie akwarium. W czasie składania ikry samica posuwając się po liściu lub innym przedmiocie układa ikrę w paseczki jedno przy drugim. Samiec, posuwając się w ślad za samicą zapładnia ikrę, tarło to trwa ok. 1-2 godzin, w zależności od "spokoju" wokół miejsca tarła. Dorosła samica (ikrzak, ikrzyca) może złożyć nawet do 1000 sztuk ziaren ikry.

W naturze oboje rodzice opiekują się jajami, jednakże w warunkach hodowlanych opiekują się ikrą około 2- 3 godzin (przy korzystnych warunkach potrafią nawet 2-3 dni) po czym ikra zostaje zjedzona przez rodziców lub "podkradana" przez inne ryby.

W hodowli własnej, gdy dojdzie do tarła w akwarium "ogólnym" należy wyjąć ikrę wraz z odciętym liściem, kamieniem itp., na którym jest złożona ikra, następnie przenieść ikrę do osobnego zbiornika lub kotnika (mała klatka umieszczana wewnątrz akwarium). Liść lub inny przedmiot należy osadzić "w podłożu", przy nim można ustawić "młynek", który napędzany za pomocą pompki powietrznej wprawia w ruch wodę, dostarczając ikrze w sposób ciągły świeżą, dobrze natlenioną wodę. W ten sposób zastępuje się parę rodziców, którzy w warunkach naturalnych ciągle wachlują płetwami nad ikrą dostarczając świeżej i natlenionej wody. Aby zapobiec ewentualnemu psuciu się ikry, do wody można dodać słaby roztwór (trypaflawiny lub błękitu metylenowego).

Psującą się ikrę (biały nalot na ziarenku ikry) należy ostrożnie usuwać z miejsca złożenia ikry aby nie zarażać innych ziarenek po czym należy je usunąć z akwarium.

Ikra rozwija się ok. 2-4 dni, w tym czasie można zaobserwować "ruch", następnie larwy "odrywają się" od miejsca i opadają na dno zbiornika. Młode rybki(raczej larwy) leżą na dnie zbiornika lub lekko unoszą się w toni wodnej.

Za pożywienie na pierwsze dni wystarcza im zawartość woreczka żółtkowego (ok. 3-5 dni). Po tym czasie młode rybki zaczynają rozpływać się w poszukiwaniu pokarmu. Pokarmem takim w początkowym okresie karmienia są: nicienie "mikro", żywy mikroplankton zwierzęcy (np. pierwotniaki), bardzo drobno zmielony (w maszynce) suchy pokarm typu roślinnego, żółtko z jajka ( bardzo ostrożnie podawać gdyż nadmiar zatruwa wodę).

Temperatura wody w okresie tarła i rozmnażania się ikry powinna wynosić około 28-32 °C.

Dobrana para skalarów w dobrych warunkach składa ikrę "cyklicznie" (co 4-5 tygodni).
Wskazania

Ryba ogólnego akwarium, polecana dla mniej doświadczonych hodowców
Rozmnażanie dość łatwe dla bardziej zaawansowanych.

Znaczenie gospodarcze

Duże ryby wśród ludności lokalnej uznawane są za przysmak i dodawane do jadłospisu.
 

 
rekin tęczowy